محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

فضايح الصوفيه 134

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

هواى پسران خوشروى وامردان خوش گفتگوى به ايشان متصل مىگردند ، ولاف مريدى ايشان مىزنند ، و بعضى از براى آشى كه در آن امكنه گمان برند ، يا از براى آنكه اگر آن جماعت به جائى به آش خوردن روند ، ايشان را با خود ببرند خود را طفيلى وفدوى آن فاسقان مىسازند . مجملًا اكثر اين فرقهء زرّاقيه نيز - مانند طايفهء كامليّه - هرزه گشتن وهرزه گفتن ، و با پسران ودختران مردمان عشق ورزيدن را پيشه خود سازند . امّا كامليّه طلب وجه معاش و طلب علم را حرام گويند ، و اين فرقه چنان نگويند ، وبسيار باشد كه بعضى از ايشان از براى فريب دادن مردمان به طلب علم ، و خواندن قرآن مشغول شوند ، بلكه از جهت آن كه مردم را بيشتر فريب دهند ، دست بر پيشه زنندكه از آن وجه معاش حاصل كنند ، و مانند اكثر طوايف صوفيه كلاه وخرقه به مريدان رسانند ، وايشان را به چلّه نشانند ، وامر به ترك حيوانى نمايند ، ودعوى علم باطن كنند ، وجمعى از ايشان به خانه‌هاى مردم ضعيف عقل روند وايشان را وسوسه كنند . وگروهى از ايشان اگر چه مجلس‌ها نسازند ، وهنگامه‌ها گرم نكنند ، اما سالوسىها پيش گيرند ، وخوابها در تعريف خود سازند ، وسخنان پا در هوا گويند ، چنان كه سفيهان گمان برندكه مگر از وحى تكلّم مىنمايند ، و از غيب